شنیدم که وقتی گدا زاده‌ای ************ نظر داشت با پادشا زاده‌ای

همی رفت و می‌پخت سودای خام ******خیالش فرو برده دندان به کام

ز میدانش خالی نبودی چو میل******* همه وقت پهلوی اسبش چو پیل

دلش خون شد و راز در دل بماند********ولی پایش از گریه در گل بماند

رقیبان خبر یافتندش ز درد ************دگر باره گفتندش این جا مگرد

دمی رفت و یاد آمدش روی دوست*****دگر خیمه زد بر سر کوی دوست

غلامی شکستش سر و دست و پای*******که باری نگفتیمت ایدر میای

دگر رفت و صبر و قرارش نبود***********شکیبایی از روی یارش نبود

مگس وارش از پیش شکر بجور************براندندی و بازگشتی بفور


کسی گفتش ای شوخ دیوانه رنگ ***عجب صبر داری تو بر چوب و سنگ!

بگفت این جفا بر من از دست اوست**نه شرط است نالیدن از دست دوست

من اینک دم دوستی می‌زنم **********گر او دوست دارد وگر دشمنم

ز من صبر بی او توقع مدار **************که با او هم امکان ندارد قرار

نه نیروی صبرم نه جای ستیز************** نه امکان بودن نه پای گریز

مگو زین در بارگه سر بتاب ************ وگر سر چو میخم نهد در طناب

نه پروانه جان داده در پای دوست ********به از زنده در کنج تاریک اوست؟

بگفت ار خوری زخم چوگان اوی؟ *********بگفتا به پایش درافتم چو گوی

بگفتا سرت گر ببرد به تیغ؟**************بگفت این قدر نبود از وی دریغ

مرا خود ز سر نیست چندان خبر*************که تاج است بر تارکم یا تبر

مکن با من ناشکیبا عتیب**************که در عشق صورت نبندد شکیب


برای مشاهده مطالب بیشتر اینجا را کلیک کنید....