در حضرت پادشاه دوران ماییم **********در دایره‌ی وجود سلطان ماییم

منظور خلایقست این سینه‌ی ما ****** پس جام جهان نمای خلقان ماییم
                                       
                                                □□□□□
                                            
افتاده منم به گوشه‌ی بیت حزن*******غمهای جهان مونس غمخانه‌ی من

یا رب تو به فضل خویش دندانم را*******بخشای به روح حضرت ویس قرن

                                                □□□□□

ای چشم من از دیدن رویت روشن********از دیدن رویت شده خرم دل من

رویت شده گل، خرم و خندان گشته**** روشن مه من گشته ز رویت دل من

                                                □□□□□

ای دوست ترا به جملگی گشتم من**حقا که درین سخن نه زرقست و نه فن

گر تو زوجود خود برون جستی پاک*****شاید   صنما  به  جای تو هستم من

                                                □□□□□  
 
بگریختم از عشق تو ای سیمین تن******باشد که زغم باز رهم مسکین من

عشق آمد واز نیم رهم باز آورد***********ماننده‌ی خونیان رسن در گردن

                                                □□□□□ 

فریاد ز دست فلک بی سر و بن ******* کاندر بر من نه نو بهشت و نه کهن

با این همه نیز شکر میباید کرد********** گر زین بترم کند که گوید که مکن

                                               □□□□□