میرود آب رخ از باده‌ی گلرنگ مرا********** میزند راه خرد زمزمه‌ی چنگ مرا


دلق از رق به می لعل گرو خواهم کرد******* که می لعل برون آورد از رنگ مرا


من که بر سنگ زدم شیشه‌ی تقوی و ورع* محتسب بهر چه بر شیشه زند سنگ مرا


مستم از کوی خرابات ببازار برید *********** تا همه خلق ببینند بدین رنگ مرا


نام و ننگ ار برود در طلبش باکی نیست *** من که بدنام جهانم چه غم از ننگ مرا


ای رخت آینه‌ی جان می چون زنگ بیار******** تا ز آئینه‌ی خاطر ببرد زنگ مرا


مطرب آهنگ چنین تیز چه گیری که کند******* جان شیرین بلب لعل تو آهنگ مرا


نشد از گوش دلم زمزمه‌ی نغمه‌ی چنگ ****** تا عنان دل شیدا بشد از چنگ مرا


چون تو در خاطر خواجو بزدی کوس نزول ** دو جهان خیمه برون زد ز دل تنگ مرا

 

                                                                                 (خواجوي كرماني)

 


براي مشاهده  اشعار بيشتر اينجا را كليك كنيد......