گرفت خط رخ زیبای گل عذار مرا **********فغان که دهر، خزان کرد نوبهار مرا

کشیدسرمه به چشم و فشاند طره به رو ******بدین بهانه سیه کرد روزگار مرا

فرشته بندگیش را به اختیار کند**********پری رخی که ز کف برده اختیار مرا

ربود هوش مرا چشم او به سرمستی****که چشم بد نرسد مست هوشیار مرا

چگونه کار من از کار نگذرد شب هجر*** که طره‌اش به خود انداخت کار و بار مرا

نداده است کسی روز بی‌کسی جز غم*******تسلی دل بی صبر و بی‌قرار مرا

گرفته‌ام به درستی شکنج زلف بتی********اگر سپهر نخواهد شکست کار مرا

عزیز هر دو جهان باشی از محبت دوست***که خواری تو فزون ساخت اعتبار مرا

فروغی آن که به من توبه می‌دهد از عشق******خدا کند که ببیند جمال یار مرا

برای مشاهده مطالب بیشتر اینجا را کلیک کنید